سینما × سینما

اگر از عموم تماشاگران سینما بپرسیم از چه فیلمی خوشتان می آید می گویند فیلمی که واقعی باشد و شرایط واقعی را نشان دهد, این همان نوع فیلمی است که در اصطلاح به آن رئالیستیک می گویند. در ایران با توجه به شرایط جامعه ایران و محدودیت های موجود از حجاب گرفته تا برخورد دختر و پسر و ... این ژانر سینمای رشد خوبی داشته و سینماگران زیادی به آن پرداخته اند ولی نمونه های خوب در آن بسیار کم هستند. از نمونه های خوب در سینمای اجتماعی می توان به تعدادی از فیلم های جعفر پناهی اشاره کرد. در جشنواره ۲۴ ام فجر اصغر فرهادی پس از موفقیت فیلم خود در جشنواره بیست و سوم به نام شهر زیبا علاقه خود را به سینمای اجتماعی را این بار با فیم چهار شنبه سوری نشان می دهد.

فیلم چهار شنبه سوری روابط یک زن و شوهر را نشان می دهد. زنی که به شوهرش اعتماد کافی ندارد و گمان می کند شوهرش با همسایه روبروی آن ها که زن آرایشگر تنهایی است ارتباط دارد. این محور اصلی فیلم می شود و در این میان دختر جوانی که به تازگی نامزد کرده و قرار است در همان روز ها عروسی کند به عنوان کارگر از شرکت های اشتغال به کار به خانه آن ها می آید و با اتفاقاتی که می افتد تا پاین فیلم همان جا است و نقشی اصلی در فیلم دارد. در طول فیلم شاهد دعوا های زن و شوهر هستیم و در این میان ضربه به پسر بچه ۶ ۷ ساله آن ها می خورد. زنی که تقریبا مطمئن از رابطه شوهرش با زنی دیگر است و مردی که با تمام وجود می خواهد به زنش ثابت کند که چنین رابطه ای خیالی بیش نیست.

تقابل رابطه کارگر جوان با نامزدش و نیز ارتباط زن و شوهر در این فیلم بیننده را به فکر وا می دارد. دروغ هایی که در زندگی هممه انسان ها وجود دارد و هیچ هراسی از بین آنها ندارند هر چند باعث به هم خوردن روابط خانوادگی و یا شکل گرفتن این رابطه شود. مردی که به زنش به دروغ قسم می خورد که رابطه ای با هیچ کس نداشته و او را بسیار دوست دارد. کارگر جوان که با دروغی سعی در بر طرف کردن دعوای زن و شوهر می کند. آرایشگری که از گذشته خود هیچ خبری به مرد نمی دهد و عدم اعتماد انسان ها به هم یکی از نکات بارز در این فیلم است.

این فیلم باز هم از سانسور و شرایط فیلم سازی در ایران لطمه می بیند چرا که بیشتر فیلم در محیط خانه می گذرد ولی حجاب از واقعی شدن داستان جلو گیری می کند. حجابی که ما را از واقعیت موجود در فیلم منحرف می کند و از تاثیر گذاری عمیق فیلم باز می دارد ولی چه می توان کرد که شرایط فیلم سازی در ایران این گونه است.

در نهایت این فیلم از جمله فیلم هایی است که همه تماشاگران را راضی از سینما بدرقه می کند چرا که شرایطی را نشان می دهد که بسیاری از مردم در آن گرفتار شده اند و می توانند با شخصیت های فیلم همدردی و همذات پنداری کنند و این است که به رئالیستیک بودن فیلم کمک می کند صرفا فکر بیننده را از نبودن موسیقی در فیلم و یا نبودن تکنیک های فیلمبرداری و بقیه کمبود های فیلم خارج می کند.